کودکان از طریق رفتارهای ساده مانند نقاشی روی دیوار و پاره کردن کاغذ احساسات، نیازها و رشد ذهنی خود را نشان می دهند. این رفتارها اغلب نشانه ی کنجکاوی، رشد شناختی و نیاز به توجه هستند. در کودکانی که سرپرستی مناسب ندارند، این رفتارها با شدت بیشتری دیده می شود زیرا نیازهای عاطفی و روانی آن ها کمتر برآورده می شود.
کودک می خواهد محیط را کشف کند و نقاشی روی دیوار میکشد
کودک از سن ۲ تا ۵ سالگی وارد مرحله کشف محیط می شود. در این مرحله حدود ۸۰٪ یادگیری کودک از طریق لمس و تجربه مستقیم شکل می گیرد. کودک با کشیدن روی دیوار احساس می کند که می تواند محیط را تغییر دهد.
کودک دیوار را سطحی بزرگ و جذاب می بیند. کاغذ برای کودک کوچک و محدود است اما دیوار آزادی بیشتری می دهد. کودک با این کار حس کنترل و قدرت را تجربه می کند.
کودک به دنبال بیان احساسات است
کودک احساسات پیچیده ای دارد اما زبان کافی ندارد. او حدود ۶۰٪ احساسات خود را از طریق رفتار نشان می دهد نه کلام.کودک وقتی نقاشی روی دیوار می کشد، در واقع می خواهد هیجان، شادی یا حتی خشم خود را نشان دهد.
اگر والدین به نقاشی کودک توجه کنند، کودک احساس دیده شدن می کند. اگر واکنش شدید و تنبیهی باشد، کودک ممکن است رفتار را تکرار کند تا توجه بیشتری بگیرد.
کودک مفهوم مالکیت را کامل نمی داند
کودک زیر ۶ سال مفهوم «مال من و مال دیگران» را کامل درک نمی کند. حدود ۷۰٪ کودکان ۳ ساله هنوز مرز مالکیت را نمی فهمند.کودک دیوار خانه را مانند اسباب بازی خود می بیند. او فکر می کند می تواند هر جایی که دوست دارد نقاشی بکشد.والدین باید به کودک آموزش دهند که کاغذ مخصوص نقاشی است و دیوار مخصوص زندگی است. این آموزش باید با تکرار و آرامش انجام شود.
کودک به تحریک حسی نیاز دارد
کودک برای رشد مغز به تحریک حسی نیاز دارد. نقاشی روی دیوار و روی سطح بزرگ باعث تحریک دیداری و حرکتی می شود.
تحقیقات نشان می دهد که حدود ۵۵٪ رشد مهارت های حرکتی ظریف در سنین پیش دبستانی با فعالیت هایی مثل نقاشی شکل می گیرد.وقتی کودک ابزار کافی ندارد، دیوار را جایگزین می کند. اگر فضای نقاشی آزاد فراهم شود، این رفتار تا ۴۰٪ کاهش پیدا می کند.
چرا کودکان کاغذ پاره می کنند؟
کودک از پاره کردن لذت حسی می برد
پاره کردن کاغذ یک تجربه حسی است. صدای پاره شدن و حرکت دست ها مغز کودک را تحریک می کند.
حدود ۶۵٪ کودکان ۲ تا ۴ ساله از فعالیت های تخریبی بی خطر مثل پاره کردن لذت می برند.
این رفتار بخشی از رشد طبیعی است. کودک از طریق آن قدرت دست و هماهنگی چشم و دست را تمرین می کند.
کودک هیجان یا خشم را تخلیه می کند
کودک هنوز مهارت کنترل هیجان را ندارد. مغز کودک تا حدود ۷ سالگی کامل نمی شود.
وقتی کودک عصبانی می شود، ممکن است کاغذ یا دفتر را پاره کند. این کار نوعی تخلیه هیجان است.
اگر کودک نتواند احساسات خود را بیان کند، احتمال پاره کردن اشیا تا ۳۰٪ افزایش می یابد.
کودک می خواهد توجه بگیرد
کودک نیاز شدید به توجه دارد. یک کودک به طور میانگین روزانه به ۳۰ تا ۵۰ بار توجه مثبت نیاز دارد.
اگر کودک توجه مثبت نگیرد، به سراغ توجه منفی می رود. پاره کردن کتاب یا کاغذ سریع ترین راه جلب توجه است.
وقتی والدین فقط در زمان خرابکاری واکنش نشان دهند، کودک یاد میگیرد که تخریب باعث توجه می شود.
کودک مفهوم ارزش وسایل را نمی فهمد
کودک ارزش مالی و معنوی وسایل را نمی داند. برای او کتاب و کاغذ فقط وسیله بازی است.
آموزش ارزش وسایل باید تدریجی باشد. اگر کودک در ۳ سالگی آموزش ببیند، تا ۵ سالگی درک او حدود ۵۰٪ بهتر می شود.
والدین باید به کودک نشان دهند که کتاب وسیله یادگیری است نه وسیله پاره کردن.
چرا این رفتارها در کودکان بدسرپرست و بی سرپرست بیشتر است؟
این کودکان کمبود توجه عاطفی دارند
کودکان بدسرپرست یا بی سرپرست معمولاً کمبود محبت دارند. تحقیقات نشان می دهد که بیش از ۷۰٪ این کودکان دچار محرومیت عاطفی هستند.وقتی کودک توجه کافی دریافت نکند، رفتارهای جلب توجه افزایش می یابد. نقاشی روی دیوار و پاره کردن وسایل ابزار جلب توجه می شود.
-کودک با این رفتارها می خواهد دیده شود و واکنش بگیرد.
-این کودکان اضطراب و استرس بیشتری دارند
-محیط ناامن باعث افزایش اضطراب کودک می شود. حدود ۶۰٪ کودکان بی سرپرست نشانه های اضطراب رفتاری نشان می دهند.
-اضطراب باعث رفتارهای تخریبی می شود. کودک نمی تواند احساسات خود را مدیریت کند و آن ها را از طریق تخریب نشان می دهد.
-پاره کردن و خط کشیدن روی دیوار نوعی تخلیه تنش است.
-این کودکان الگوی رفتاری مناسب ندارند
-کودک از طریق مشاهده یاد می گیرد. حدود ۸۵٪ رفتارهای کودک از الگوهای اطراف شکل می گیرد.
-اگر در محیط کودک نظم و آموزش وجود نداشته باشد، او مرز رفتار درست را یاد نمی گیرد.
-کودک ممکن است رفتارهای تخریبی را از محیط یا افراد دیگر تقلید کند.
-این کودکان احساس امنیت نمی کنند
-احساس امنیت پایه رشد روانی است. کودک ناامن تلاش می کند محیط را کنترل کند.
-نقاشی روی دیوار و پاره کردن وسایل نوعی تلاش برای کنترل محیط است.
-تحقیقات نشان می دهد که در محیط های امن، رفتارهای تخریبی تا ۵۰٪ کاهش می یابد.
-این کودکان فرصت تخلیه هیجان سالم ندارند
-کودک نیاز به بازی، هنر و تخلیه انرژی دارد. اگر این فرصت ها نباشد، رفتارهای جایگزین شکل می گیرد.
-کودکان بی سرپرست اغلب فضای بازی و هنر کمتری دارند. در نتیجه رفتارهای تخریبی آن ها بیشتر می شود.
-اگر برنامه هنری منظم ایجاد شود، این رفتارها تا ۴۵٪ کاهش پیدا می کند.
والدین و مربیان چگونه باید با این رفتارها برخورد کنند؟
-بزرگسال باید رفتار کودک را طبیعی بداند
-بزرگسال باید بداند که این رفتارها در بسیاری از موارد طبیعی است. حدود ۷۵٪ کودکان پیش دبستانی حداقل یک بار روی دیوار نقاشی می کشند.
-وقتی بزرگسال آرامش داشته باشد، کودک سریع تر یاد می گیرد. واکنش شدید باعث تکرار رفتار می شود.
-بزرگسال باید فضای نقاشی آزاد ایجاد کند. یک دیوار قابل شستشو یا تخته نقاشی کمک می کند.
-اگر کودک ابزار مناسب داشته باشد، رفتار نامناسب تا ۴۰٪ کاهش می یابد.
-کاغذهای باطله برای پاره کردن کنترل شده نیز می تواند مفید باشد.
-بزرگسال باید آموزش مستقیم بدهد
-کودک با آموزش واضح یاد می گیرد. جمله های کوتاه و ساده مؤثر است.
-بزرگسال باید بگوید: «روی کاغذ نقاشی می کنیم، نه روی دیوار
-تکرار این آموزش باعث شکل گیری عادت درست می شود.
-بزرگسال باید توجه مثبت بدهد
-توجه مثبت رفتار مناسب را تقویت می کند. اگر کودک روی کاغذ نقاشی کند، باید تشویق شود.تشویق باعث افزایش ۶۰٪ رفتارهای مطلوب می شود.کودک وقتی دیده شود، کمتر رفتار تخریبی نشان می دهد.
-بزرگسال باید احساسات کودک را بشناسد
بزرگسال باید بپرسد: «ناراحتی؟ عصبانی هستی؟
وقتی کودک احساسات خود را بیان کند، نیاز به تخریب کمتر می شود.آموزش بیان احساسات یکی از مهم ترین مهارت های رشد کودک است.
بدون دیدگاه